Comezando

Benvidos todos! O meu nome é Bran Barral, e son o redactor deste blog que hoxe comezamos no que agardamos sexa unha longa andaina. Somos novos nisto, polo que cometeremos erros, pero nin hai nada perfecto, nin hai nada que co tempo non se perfeccione. Se nacemos, é como un medio de expresión e crítica, de diverxencia co imposto, de loita contra o establecido e de defensa dos nosos dereitos e da nosa cultura. Nace no pequeno concello de Meis unha nova alternativa, unha nova oportunidade, unha nova forma de expresión, que anova o panorama político local como xa aconteceu en moitos outros concellos e a nivel nacional. Anova Meis, é máis que nada, a plataforma para o lanzamento das demandas cidadás, é un proxecto de futuro do que acabamos de por tan so a semente que non tardará en xermolar.
Se existimos é porque a vella política, como o seu propio nome indica, está vella, e como se se tratase dun ancián, temos que "xubilala", e dar paso a unha nova forma, un novo xeito, outro modo de facer política. A "velliña" quedou obsoleta, porque os tempos trocan, e ela non foi quen de facelo con eles, e por iso chegamos nós, o relevo.
Temos que actuar dende a base e coa base, dende o cidadán e co cidadán, dende o pobo e co pobo, porque sen xente tras das iniciativas, das demandas, das protestas, non somos ninguén, e a política faise para as persoas independentemente do rexime en que vivamos, polo que a fin de contas, todo se reduce ó apoio popular e á mobilización do mesmo.
A crítica será a primeira palabra que nos defina, porque a crítica, a pesares do que moitos "entendidos" acreditan, non é destructiva, a crítica sempre é constructiva e moito máis útil que unha falsa gabanza.
A segunda verba que nos ilustra é independencia: Non somos un xornal, non respondemos a intereses económicos nin políticos, tan so ós sociais, que son os que nos dán sentido.
A terceira característica nosa é a defensa do noso, entendendo por "noso" a cultura e os dereitos que tanta sangue, suor e bágoas custaron a tantas xeracións. Non podemos permitir que todo o esforzo e tódolos mortos, mártires e martirizados, caian no esquecemento e con eles se esqueza todo o que lograron para eles e seus fillos, porque seus fillos non son outros que nosos pais, avós, e nós mesmos en moitos casos. Así, resistir non é unha opción, porque non podemos permitir semellante atropelo.
Non podemos consentir que se nos roube, si, roube, todo, porque que son as persoas sen cultura e dereitos?

Por todo isto estamos e somos.

Remato este comunicado cunha cita dun dos máis grandes revolucionarios, senón o que máis, da historia, Ernesto Che Guevara:

"Prefiro morrer de pé que vivir de xeonllos"